شعر وطن

[masroor]

کیست دم از مرگ وطن می زند

کیست دم از مرگ وطن می زند ؟
زخم ِ دگر بر دل من می زند ؟
کیست که دلداده خورشید نیست ؟
در دل او پرتو خورشید نیست ؟


کیست که یاءس است شُعار دلش ؟
مرگ چکد از سُخن باطلش ؟
یاس دل کیست که پژمرده است ؟
آب ز آبشخور کین خورده است ؟
مرگ وطن ، حرف وطن دوست نیست
این سُخن از خامه یک اجنبی ست
میهن ما ، زنده ترین میهن است
هرکه دم از مرگ زند ، دشمن است
مهد اهورای سپنتاست ، این
کشور جاوید اوستاست ، این
خطهء بس کاوه و بس بابک است
کشورصد آرش و صد مَزدک است
میهن فردوسی والانژاد
پهنه رزم و وطن ِ عدل و داد
مرگ کجا ، کشورایران کجا ؟
مرگ کجا ، مهد دلیران کجا ؟
گرچه گهی غم به دل ما نشست
حُرمت میخانه ء میهن شکست
لیک نمُرده است و نمیرد وطن
رنگ ِ عدم را نپذیرد وطن
گُل سخن نغز به بارآورد
یاد زگفتار بهار آورد
گرچه عرب زد چو حرامی به ما
داد یکی دین گرامی به ما
گرچه زجور خُلفا سوختیم
ز آل علی معرفت آموختیم
دین بگرفتیم وعرب رانده ایم
زنده و جاوید از آن مانده ایم
مذهب ما ، مذهب ایرانی است
کیش ِ اهورایی انسانی است
مذهب ما ، مذهب شمشیر نیست
مکتب خون خوردن و تکفیر نیست
مظهر آزادی ما کوروش است
آنکه نبی است نه آدم کش است
خاک وطن حمله چنگیز دید
یورش آن وحشی خونریز دید
خون جگر خورد ولیکن نمُرد
جان به سلامت زچُنان ورطه برد
چون به سر ِ دار بشد سر به دار
حُب وطن گشت یَلان را شُعار
باز وطن سرو ر و سالار شد
دُشمن ایران به سر ِ دار شد
خون سیاووش چو آید به جوش
شعر وطن را بسُراید سروش
ما نسپاریم وطن را به کس
تا که بود در تن ما یک نفس
چونکه وطن تا به ابد زنده است
جان به رهش دادنم ارزنده است
ورنه خردمند نخواهد سُپرد
جان به ره توده خاکی که مُرد
دم مزن از مرگ وطن ، دم مزن
خانه اُمید تو برهم مزن
زنده ترین زنده مرا میهن است
هرکه دم از مرگ زند ، دشمن است
کام وطن دوست پُراز خنده باد
تا که جهان هست ، وطن زنده باد